Vechten voor erkenning voor arbeidsongeschiktheid

Dit is het verhaal van Jacoline. In 2006 is zij de eenmalige herbeoordeling weer geschikt verklaard. Ze wil graag haar verhaal met de mensen delen. Omdat ook zij met deze problemen te maken kunnen krijgen. Of zoals ze zelf zegt: Ik ben nog steeds een kankerpatiënt, maar ik blijf vechten!'

*Herbeoordeling*
Ik werd opgeroepen voor een herbeoordeling voor mijn WAO uitkering. Ik wist dat die keuring hetzelfde zou uitwijzen als bij de eerste keuring want ik had nog erg veel pijn en vermoeidheidsklachten. De pijn en vermoeidheid werden veroorzaakt door kanker. Ik had geen kanker meer maar was nog herstellende. Door de pijn en vermoeidheid werd ik in mijn dagelijkse dingen belemmerd.
Uit de uitslag kwam een geheel onverwachte uitspraak. Ik werd minder dan 15% arbeidsongeschikt verklaard. Dit betekende voor mij dat ik aan het werk moest en geen WAO- uitkering meer zou ontvangen.

*Bezwaar*
Ik heb meteen bezwaar gemaakt tegen dit besluit. Met mijn gezondheidsklachten was ik nauwelijks in staat om te werken. Er kwam een rechtszaak omdat het bezwaar ongegrond verklaard werd en ik in beroep ging.
Bij de zitting ging het erom of UWV terecht had aangenomen dat ik minder dan 15% arbeidsongeschikt verklaard was.

Brieven van de huisarts en van een aantal behandelend specialisten die als ondersteunende informatie zijn ingebracht, hebben allen dezelfde uitspraak: “Mevrouw voelt zich snel moe en is niet in staat om te werken”. Dit was niet voldoende voor een uitspraak vond de rechter.
Op verzoek van de rechter moest ik nogmaals een onderzoek ondergaan naar mijn gezondheidstoestand in een door hem toegewezen kliniek. Ook moest ik daar een psychologisch onderzoek ondergaan. Het leek wel alsof er geen einde kwam aan dit proces. Het is toch duidelijk dat ik niet kan werken. Ik voel me erg slecht en kan nog weinig zelf! Ik moest een eind reizen om de onderzoeken te ondergaan en ik werd grondig onderzocht.

In het rapport stond beschreven dat de functies (lopende band inpakwerk) die bij de herkeuring van UWV geselecteerd zijn, acceptabel lijken. Maar de vermoeidheid is moeilijk vast te stellen en verschilt per persoon. Ook stond erin dat het bekend is dat twintig tot dertig procent van de kankerpatiënten na genezing ernstige vermoeidheidsklachten houdt.
**
Erkenning **
Alsof het allemaal niet vervelend genoeg was, kwam er nog meer nieuws. De kanker was teruggekomen en nu in een agressievere vorm. Mijn wereld stortte in. Ik moest weer vechten om de ziekte te bestrijden. Het vechten in al die rechtszaken viel me erg zwaar gezien mijn gezondheid en mijn vermoeidheid. Het hele proces heeft in totaal bijna 2 jaar geduurd. De uitspraak van de rechter luidde dat er twijfel was dat ik gezien mijn klachten in staat ben om te werken. Ik werd in het gelijk gesteld. UWV moest alsnog mijn WAO uitbetalen.

Dit alles is nu 10 jaar geleden gebeurd en ondertussen ben ik veel actiever. Ik kan met mijn beperkingen nog niet volledig werken. Ik ben wel zelfstandig op zoek gegaan naar iets om mij bezig te houden. Momenteel ben ik vrijwilliger en geef telefonische begeleiding. Dit geeft mij een goed gevoel. Ik kan met mijn beperkingen anderen hulp bieden en ben aan het eind van de dag wel moe, maar ook voldaan.

*Mijn tip aan anderen*
Kijk naar wat je wel aankunt met je beperking en blijf vechten, ook in tijden van tegenslag!

Wil jij reageren op dit verhaal of heb jij ook iets meegemaakt en wil je dat met anderen delen?
Plaats dan een reactie of neem contact op om je aan te melden en vertel je eigen verhaal.
Dit kun je doen via .

Jacoline, wat een heftig verhaal zeg. En ik zie zoveel om me heen dat er niet eerlijk om wordt gegaan met e.e.a. Tegenwoordig moet je half dood zijn wil je in aanmerking kunnen komen voor een uitkering. Begrijp me niet verkeerd, ik snap de strenge regels, maar snap niet dat ik zelf heel wat mensen ken met een uitkering die dat eigenlijk niet nodig hebben, en dan jouw verhaal. Het zou toch niet moeten mogen.
Ik hoop dat het met je gezondheid wat beter gaat inmiddels. Ik wens je alle goeds toe.

Knuffel van mij