Opkomen voor je mening mag niet meer

Helaas word je in deze tijd geregeld monddood gemaakt.
Mijn verhaal is niets nieuws onder de zon,maar ik ben niet van plan om het in de toekomst anders te doen,ik blijf volharden en vind het een groot goed om je uit te kunnen spreken ook al zijn de druiven soms wel erg zuur.
Ben 10 jaar werkzaam in de zorg en heb medio november 2011 een conflict met mijn werkgever.
Ik werkte op een dagbesteding met mensen met een beperking,we hielden ons bezig met hoofdzakelijk groen activiteiten,denk aan klein tuin onderhout,hout kloven,planten bakken maken enz.
De groep bestond uit 6 personen waar ik leiding aan gaf.
Ben op die dagbesteding hartstochtelijk begonnen,had in dat werk veel plezier,en kon de deelnemers een goede en veilige dagbesteding geven.
Tot dat er op een gegeven moment een persoon ons team kwam versterken,helaas van versterken was geen sprake,de hele groep werd uit zijn verband gerukt.
alles wat ik en mijn toemalige collega hadden opgebouwd,werd teniet gedaan door deze man.
Agressie,intimidatie,bedreigingen waren voortdurend aan de orde.
Was meer politie agent dan begeleider op dat moment.
Na 2 keer met mijn manager gesproken te hebben,was de derde keer die de emmer deed overlopen,echter wat ik toen nog niet wist,mijn rol was definitief uitgespeeld.

Gesprek met mijn Manager
Nadat het volledig uit de hand was gelopen,volgde er een gesprek.
Ik gaf aan dat de veiligheid erg in het geding kwam,waarop mijn manager zei,dat het op dit moment nog acceptabel was,of zij dat kon waarnemen uit haar ivoren toren.
Ik stelde voor om de man in kwestie en time out te geven.
Zij stelde voor,ga jij verlopig maar naar een andere plek,deze man blijft gewoon hier.
Voor mij was dit voorstel de wereld op zijn kop,en zei dat ik dat niet van plan was.
Nou ik kan u vertellen,nadat ik die woorden uit gesproken had,is mijn plezier in mijn werk totaal ontnomen.
Ben met de rug tegen de muur gezet,ben van het kastje naar de muur gestuurd,heb op verschillende locatie's gewerkt en heb nu die beruchte zwaard boven me hangen.
Nog erger is dat deze ellende deel is geworden van mijn prive leven.
Deels door dit conflict is mijn relatie na 4 jaar gestrand.

Wat nu.
Samen met een goede vriend ben ik bezig om zelf een kleine dagbesteding op te zetten.
Niet op de laatste plaats omdat ik zelf een zoon heb met een beperking.
We hebben een goed plan,een mooie locatie,maar geen mensen.
Via deze weg hoop ik ook dat hier mensen met ons gaan meedenken.
We hebben geflyerd,instellingen bezocht,informatie bemachtigd,maar dit alles zonder het gewenste resultaat.
Ons plan word overwegend enthousiast ontvangen,maar als het om mensen gaat die een indicatie hebben om dagbesteding te volgen houd het op.
Met in mijn achterhoofd dat zwaard,en de vooruitzichten,kan ik wel zeggen dat ik op een dood spoor ben beland.
ben echt niet van plan het op te geven,maar een beetje wind in de rug is wel zo lekker.
Nogmaals help onze droom uit te laten komen

Alvast dank;
Benny